Faute maake mach

Annemie Martens

“Tante Mieke, ik weet niet wat er scheelt, maar het gaat me niet. Het ligt niet aan mijn studies, die wil ik graag doen, maar ik vind het zo moeilijk om mezelf te motiveren, nu ik hele dagen alleen in mijn studio zit.”

Een berichtje in Messenger, van mijn nichtje, een kleine kreet om hulp. 20 jaar, eerstejaarsstudente lager onderwijs, begaafd, bevlogen, maar de moed kwijt. We schrijven half oktober 2021. We zetten een eerste online gesprek op, want face to face meeten, dan mag niet.

Er zijn veel vragen, er is veel onzekerheid, dat bespeur ik vanuit het verre Zuurbemde bij Glabbeek tot hier in Stokrooie, een suburb van Hasselt. We babbelen al makkelijk anderhalf uur bij elkaar. En we bekijken wat ik voor haar kan betekenen. Want ze wil absoluut dat diploma halen, maar het energiepeil zit laag. Er is veel gemis, veel verdriet, een stuk wanhoop. Angst om de fout in te gaan.

“Hoe moet ik door dit jaar heen geraken, tante Mieke?”

Er is veel ondersteuning, zeker vanuit haar thuis, maar toch… Ergens moet Maartje al eens opgevangen hebben dat ik lesgeef aan werkzoekenden en mensen in volle carrière. Ik ben blij dat ze de link legt.

FAUTE MAAKE MACH, Maartje, het moet zelfs mogen, want daar zit jouw groeipad. Dat is de les die jij aan je leerlingen op school kan brengen.

Het parcours dat we samen afleggen is effenaf… geweldig. Ik voel me vereerd, Maartje zich ondersteund. Heerlijke gesprekken voeren we en ik vuur een hoop tips op haar af. We nemen de studieplanning samen door, maken samen een eerste mindmap en kraken de zwaar gedetailleerde cursus geschiedenis. 100 pagina’s pure feiten en data, zonder enige uitvalsbasis naar een pittig verhaal of inspirerende legende, nochtans in mijn ogen de grote kapstok van onze historische rijkdommen.

Ze maakt kennis met de pomodoro-techniek en na een van de vele bevlogen gesprekken – altijd langer dan het afgesproken uurtje en altijd over veel meer dan de leerstof – start ze haar eigen online studiegroepje op. In Discord, met een theekransje en alles erop en eraan. Ik mag er als oude tante eens op bezoek, maar blijf niet lang – ik hoor daar niet thuis – maar lang genoeg in ieder geval om te zien dat een aantal brave, hardwerkende, gefocuste studenten in uiterst moeilijke omstandigheden de weg naar elkaar gevonden hebben en dagelijks samen studeren. En pauze nemen. Want dat vind ik essentieel, zo vertel ik haar van in het begin.

“Doe niet wat ik deed, Maartje, alleen maar studeren en nooit eens een minuutje rust. Je houdt het niet vol, het zou je onderuithalen. Zorg voor jezelf.”

Ze luistert, dat kleine, vinnige ding. Ze vreet alle tips op, als een hongerig hondje. Ze voert vele taken uit, rapporteert wekelijks, studeert, vertelt en gaat gewoonweg door.

Een meisje van 20, op weg naar een klas in het lager onderwijs. Vol onzekerheden en zelftwijfel, hoe kan het ook anders, na een op zijn zachtst gezegd turbulente kindertijd. Getekend door domme, ongenuanceerde, veroordelende uitspraken van volwassenen, mensen die het voorbeeld moeten geven. Een onderwijzer in het vijfde leerjaar die haar voor haar vriendjes voor aap zet:

“Jij zal nooit iets bereiken, ik verdoe mijn tijd voor jou.”

Sommige mensen veranderen nooit.

Half december belt ze me op. Het is examentijd. “Merci, tanteke, ik heb het gevoel dat ik op weg ben. Ik had het nooit gehaald zonder jou.”

Ik besef op dat moment: Ik heb ook een coach nodig. Mijn boek loopt voor geen meter. Ik zie het niet meer zitten. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet kan wat ik al een half leven wil. En ik bel Tamara op. Kan niet anders dan een goeie coach zijn…

Ze haalt haar examens. Allemaal. En ik hoor haar steeds minder vaak. Af en toe een voicemailtje, met een liedje of wat nieuws. Ze doet dat goed, die kleine, grote meid van ons.

Mei 2021, einde van het jaar: een laatste leuke opdracht. “Tante Miekeuuuuuu? Kunt gij mij helpen? Ik moet een liedje maken over hoe ik dit coronastudiejaar beleefd heb.” Tuurlijk doen we dat. Met die andere tante erbij. Meter Lieve.

Hierboven  zag je het resultaat. Op twee dagen tijd. Met minimale coaching. Een ongelofelijk leuk liedje, met diepe boodschappen. Zo is Maartje. Als je maar een beetje gelooft in haar. Samen met de mensen rondom haar. En haar vrienden. En natuurlijk ook haar docenten. Ik hoor heel veel goede dingen.

Ik ben razend fier. Niet te doen. Dit is ons Maartje. Dit is de Tippe van de 21ste eeuw. Angstig en zoekend, opgejaagd soms en verdrietig, maar vol leven en creativiteit, verbindend en vol plannen, zelfregulerend, maar af en toe met een hulplijn.

Zo hoort het. Faute maake mach, hulp vragen ook.

Mijn boek is ondertussen klaar. Dank je, Maartje, voor je inzichten. Ook oude tantes hebben soms een duwtje in de rug nodig.

Grtz

Annemie

Blijf op de hoogte, schrijf je in

Andere artikels

Tippe krijgt meer eigenwaarde

Brief aan mijn collega’s

Waarin ik een brief schrijf aan mijn collega’s, die me vereerden met een bestelling van het boek “Zwijgen is goud?”

Read More →

Faute maake mach

Waarin ik vertel over mijn coachingtraject met Maartje, nichtje, eerstejaarsstudent lager onderwijs en af en toe de moed kwijt in deze coronatijd. Of hoe een jonge studente haar tante de weg wees naar haar eigen boek.

Read More →
Tippe krijgt meer eigenwaarde

Brief aan Marc van Te Gek!?

Waarin ik mijn boek voorstel aan vzw Te Gek!?, een organisatie die van het hoofd een zaak maakt en mensen met een psychische kwetsbaarheid uit het taboe haalt.

Read More →

Verplicht isolement, zorg voor elkaar…

Waarin ik de eerste stappen zet naar een eerste boek en tegelijkertijd hulp bedenk voor zus Lieve.

Read More →
Verbindingspuzzel

Spreken is zilver, zwijgen is goud?

Waarin ik vertel over de veranderingen waar we op de gedigitaliseerde werkvloer voor staan omwille van de nieuwe digitale tools waarmee we vandaag werken. Toolset – skilset – mindset, een recept voor transformatie.

Read More →